Urriði elur ýmist allan sinn aldur í ferskvatni eða gengur til sjávar eftir að
   hafa dvalið sem seiði í ám eða lækjum í nokkur ár (sjóbirtingur).

   Urriðinn verður, eins og laxinn, að hrygna í straumvatni.
   Staðbundinn urriði getur alið allan sinn aldur í straumvatni eða að seiðin ganga
   úr straumvatni í stöðuvatn. Kynþroska fiskur snýr svo aftur til hrygningar.

   Helstu stöðuvötn hérlendis, þar sem urriði er eina fiskitegundin eru í Veiðivötnum
   og einstaka vötnum á Arnarvatnsheiði, en auk þess má finna hann
   í fjölmörgum vötnum víða um land í sambýli við bleikju, s.s. 
   hinn stórvaxna urriða í Þingvallavatni. 

   Frægasta dæmið um urriðaár hérlendis er án efa efri hluti Laxár í Aðaldal
   milli  Mývatns og Brúa. 
   Einnig má nefna Litluá í Kelduhverfi,
   þótt þar deili hann búsvæðum með fleiri tegundum. 

Íslenska bleikjan er mjög breytileg í lífsháttum og útliti.
Líkt og hjá urriðanum getur bleikja verið  staðbundin eða að hún  gangi til sjávar og dvelji þar hluta af lífsskeiði sínu.

Staðbundin bleikja dvelur allan sinn aldur í ferskvatni, hvort heldur er í straumvatni eða stöðuvatni.

Eitt frægasta dæmið um þann fjölbreytileika sem finnst hjá bleikju er bleikjan í Þingvallavatni, 
    en þar finnast í einu og sama vatninu 4 útlitsafbrigði bleikju, þ.e. dvergbleikja,
    murta, kuðungableikja og ránbleikja.

   Bleikja er mjög útbreidd í ám og vötnum á Íslandi og í stöðuvötnum sem hvorki hafa
   í- né  útrennsli, er bleikjan gjarnan einráð fisktegund. Í stöðuvötnum hrygnir bleikjan oftast 
   á grynningum og alast seiðin fyrst í stað upp á grýttum svæðum næst ströndinni,
   en dreifa sér síðan um vatnið.
 
   Ef aðstæður eru þannig að ár eða lækir renna í og úr stöðuvatni getur bleikjan gengið þangað
   til hrygningar, þar sem seiðin alast upp í fyrstu. Staðbundna bleikju er einnig oft að finna
   í ófrjósömum ám, en þar vex hún hægt og verður kynþroska smá.

   Mjög er það misjafnt eftir vatnakerfum hve stórvaxin bleikjan verður.
   Í sumum vötnum þykir tveggja punda fiskur vænn,
   meðan fiskur undir þeirri stærð telst varla hirðandi í öðrum. Stærsta bleikja, 
   sem vitað er til að  veiðst hafi hérlendis var 22 pund og fékst í Skorradalsvatni.

                Veiðisvæði sem eru að fara að opna 

       Nú vorar hratt og hitatölur, hvort sem er í lofti eða legi, fara hækkandi.
       Nú fyrsta mai opna ýmiss veiðisvæði til viðbótar við þau sem opnuðu í apríl. 
       Af þeim má til að mynda   nefna Þingvallavatn, Heiðarvatn og Hlíðarvatn.
       Allt spennandi kosti fyrir vatnaveiðimenn.
      Upplýsingar um Heiðarvatnið eru inná veiða.is og þar eru upplýsingar um
       hvernig hægt er að nálgast veiðileyfi í vatninu.
      Ef lesendur bréfsins vita um vötn sem þeir telji eiga heima inná veiða.is þá væri
      gott að fá ábendingar um það. Til að vera góður í vatnaveiði þarf góða ástundun,
      mikinn áhuga og þann eiginleika að geta hlustað á náttúruna og fiskinn.
      Einnig er mikilvægt að nýta sér reynslu annarra, eins og Kristjáns hjá Flugur og Skröksögur
      en hann heldur hér að neðan áfram með pistla sína. "Vatnaveiði á grynningum" er pistill nr. 3.

    Vatnaveiði á grynningum 

       Höf: Kristján Friðriksson, Flugur og Skröksögur.

       Í vatnaveiði liggur alltaf beinast við að skoða það sem stendur manni næst; grynningarnar.
       Þær eru það fyrsta sem vaknar til lífsins í vötnunum og þar byrja ég að svipast um.
       Ég trítla með bakkanum, létt svo ég styggi ekki fiskinn og svipast um eftir pöddum
       sem hefur skolað  á land.
       Á vorin, þegar vatnið er ennþá kalt er fiskurinn svolítið eins og í því að éta úr ísskápnum,
       afganga frá síðasta sumri, lirfur á botninum og einstaka púpur sem ruglast hafa í ríminu.
       Það liggur í hlutarins eðli að vatnið hitnar fyrst þar sem það er grynnst og þangað stefni ég,
       í raun byrja ég helst alltaf veiðiferðirnar á grynningunum.
       Þær eru matarkista og ef ekkert hefur styggt fiskinn er hann þarna líka,
       stutt frá bakkanum og í nægu æti.
     Kalt vatn er svolítið eins og bíómynd í slow motion,
     pöddurnar og fiskurinn fara sér einstaklega hægt þannig að það þýðir ekkert fyrir mig að mæta á
      staðinn og henda einhverjum spíttbát út í vatnið og strippa hann inn eins og brjálæðingur.
      Ég vel mér rauða pöddu sem líkir eftir mýlirfunni þegar hún er full af frostlegi,
     sem heitir víst blóðrauði eða hemóglóbín, eða einhverja svarta mjónu.
     Umfram allt, þá gíra ég mig niður og flugurnar á botninn, dreg þær lús hægt inn og athuga
     hvort ekki sé eitthvert líf komið á kreik.
     En grynningarnar eru ekki aðeins spennandi að vori.
     Allt sumarið og langt fram á haust eru þær þessi matarkista sem fiskurinn sækir í.
     Þegar vatnið hefur hitnað og fiskinum hlýnað svolítið og farinn á kreik,
     þá kemur hann samt alltaf aftur upp á grynningarnar og þá sérstaklega í ljósaskiptunum,
     smæstu fiskarnir fyrst,  hægt og rólega en svo kemur oft hvellur.
    Þá getur oft verið gott að grípa til straumflugna eins og Nobbler, Black Ghost og svo
    Dentist þegar myrkrið er alveg að skella á.
    En hvellurinn getur endað eins snögglega og hann byrjaði. En það þýðir ekki að ég sé hættur, nei.
    Ég nota tímann frekar til að setjast niður, fá mér kaffibolla og 
     segja ótrúlegar sögur af þeim stóra sem slapp, sko tvisvar í röð.
     Silungurinn er nefnilega þannig gerður að hann étur í skorpum.
    Hann kemur inn á grynningarnar, étur eins og hann getur,
    leggst síðan fyrir áður en hann leggur aftur til atlögu. Svona gengur þetta oft langt fram eftir kvöldi,
    stundum alla nóttina þar til skömmu eftir sólarupprás.Svona 'ljósaskiptaveiði'
     getur líka átt sér stað á miðjum degi. Sjáið til, það er þessi snögga hitabreyting vatnsins
      við ljósaskiptin sem kveikir í silunginum.
      Þessi breyting verður einnig við snöggar veðrabreytingar eða þegar ský dregur fyrir sólu
      á heiðskýrum degi. Þessu vil ég alls ekki missa af,
      nema þá að ég sé sofandi einhvers staðar á bakkanum, örmagna eftir veiði næturinnar.

    
http://kristjfr.wordpress.com/
og http://www.veida.is/

     Flugur sem æti 

    

      Hérna eru sem sagt fulltrúar þeirra flugna sem ég tek með mér í veiðina.
     Ekki endileganákvæmlega þessar flugur, oftast miklu fleiri. 
     En það má vel komast af með þessar, svona um það bil þessa mánuði.
     Rauðar og mjóslegnar fyrir fyrstu mánuðina, svo fara þær aðeins fitnandi og um leið og
     hornsílin og seiðin fara á stjá þá detta inn straumflugur eins og Nobbler og Black Ghost.
     Vel fram á sumarið er líka ágætt að vera með einhverja glepju,
     svona bling bling flugu í boxinu.
     Hún verður að vera svolítið áberandi, jafnvel öfgakennd ef fiskurinn er 
     eitthvað sloj og vill ekkert taka.
     Ein er svo flugan sem virkar allt árið, ekki bara þessa mánuði og það er
      þjóðarfluga okkar silungsveiðimanna, Peacock. Ótrúlegt kvikindi,
      mjög lík vorflugupúpunni.
     Um hana hafa verið skrifaðar margar greinar í gegnum tíðina, óþarfi að bæta þar um.
     Inn í svona flugnaval spilar svo smekkur manna,
     staðbundin reynsla af ýmsum vötnum  og auðvitað margbreytileiki náttúrunnar.  
     Svört fluga virkar kannski vel í einu vatni,
     en í því næsta er gróðurfar annað og botnset ljósara.
     Þar getur sama flugan í brúnu gefið mun betur.
     Um daginn heyrði ég í félaga mínum sem þótti boxið sitt vera helst til einlitt eftir 
     hnýtingar vetrarins, svart og brúnt með rauðu ívafi. Það í sjálfu sér er ekkert óeðlilegt,
     pöddurnar í náttúrunni eru ekkert sérstaklega litskrúðugar,
     það væri jú bara ávísun á að verða silunginum að bráð.
     Þó slæðist alltaf ein og ein í lit í boxið, eins og t.d.
    appelsínugulur Nobbler sem urriðinn er oft brjálaður í,
    sérstaklega þegar bjart er í veðri og ekkert  gengur með aðrar flugur.
    Stundum verður maður bara að þora að prófa eitthvað nýtt.
    Sæl að sinni,

        Fengið frá http://veida.is/

          Æti Silungs 

                 Flest skordýr sem silungurinn leggur sér til munns eru skordýr sem taka fullkominni myndbreytingu,     þ.e. þau þroskast frá eggi til lirfu, frá lirfu til púpu og púpu til fulltíða. Sem dæmi um svona skordýr má nefna mý- og vorflugur (caddis). Annars á vorflugan ekkert frekar skylt við vorið frekar en mýið, hún er á ferðinni allt frá því í byrjun maí og fram til loka október. Þetta eru þessar feitu og fallegu sem við kölluðum fiðrildi á okkar yngri árum.

   Lirfur mý- og vorfluguna er hægt að finna í vötnunum allt árið um kring og eru uppistaðan í fæðu silungsins. Hvort silungurinn sé eitthvað gáfaðri en laxinn, skal ósagt látið, en silungurinn lítur alltént frekar við flugum sem líkjast því sem hann er vanur að éta og einmitt þess vegna rembast silungsveiðimenn við að apa eftir þessum lirfum í flugnavali. Og þar sem lirfurnar þroskast og skipta  um ham, er ekki verra að eiga þær í nokkrum útfærslum.
Þegar ég var að byrja í veiðinni útbjó ég mér svona töflu yfir pöddurnar sem silungurinn sækir í og með tímanum síaðist þessi tafla inn hjá mér og umbreyttist í nokkrar grundvallarflugur sem ég hef að staðaldri í boxinu mínu. Um þær fjalla ég í næsta fréttabréfi.
Sæl að sinni,

http://kristjfr.wordpress.com/

      Gamalt deilumál í deiglunni

  Þessar myndir, að ofan og neðan, tók Kristján Páll Rafnsson við Þingvallavatn í liðinni viku....
Þetta kemur upp á hverju ári...vori/síðvetri. Stórurriðaveiðar í net eða á stöng fyrir stangaveiðitíma í Þingvallavatni og hvaða áherslur eru eiginlega í gangi við ræktun og nýtingu þessa frábæra fisks?

Sem betur fer eigum við á VoV gríðarstóran og dyggan hóp lesenda sem að senda okkur efni og höfum við marg oft látið þess getið að það sé nauðsynlegt....örðu vísi þrífumst við ekki sem skyldi. En Kristján Páll Rafnsson sendi okkur þessar myndir. Hann var á ferðinni við Þingvallavatn á dögunum og hafði þetta að segja:

"Ég var að keyra á Þingvöllum í vikunni sem leið þegar að ég kom auga á þessa veiðidóna. Þeir voru með margar trossur og sáust netabaujur víða í kring um þá. Þessar myndir voru teknar í vikunni í víkinni á milli Heiðabæjar og Svínaness, þar sem bátaskýlin eru við veginn. Einnig sá ég og félagi minn bát í flæðamálinu og nokkrar netabaujur í Hagavík.  Nú hefst stangaveiði í Þjóðgarðinum ekki fyrr en 1 maí. Hvernig eru netalögin yfir vetrarmánuðina? Nú er búið að vera mikið í umræðunni að vernda urriðann. Nýverið var makrílveiði  bönnuð til að vernda urriðan en ekki netaveiði! Hvaða rugl er þetta eiginlega? Ég sé ekki að það skipti miklu máli að beituveiðimenn drepi einn og einn urriða þegar að þessir netaveiðimenn sópa upp stórurriðanum. Ég hef fregnir af því að þeir séu að nota ýsunet gagngert til að ná stórurriðanum. Eitt árið hitti félagi minn netaveiðibóndann við Skálabrekku, bóndinn státaði sig af því að árið á undan hafði hann veitt yfir 80 urriða á milli 10 og 20 pund og þá nefndi hann ekki þá smærri sem komið höfðu í netin. Er ekki kominn tími til að gera eithvað í þessum málum?"

Að þessum orðum sögðum, þá rifjast upp að í fyrra eða hitteðfyrra kom þetta sama upp þegar fiskbúð í Reykjavík auglýsti stórurriða úr Þingvallavatni fyrir stangaveiðitíma og þar sem menn héldu að væri um stangaveiddan fisk að ræða var í raun um netaveiddan fisk að ræða. Staðreynd málsins er sú, að þetta voru löglegar netaveiðar landeigenda. En það er ekki málið í sjálfu sér, heldur þetta, að á meðan að verið er að rífa upp urriðastofn vatnsins fyrir atbeina Landsvirkunnar sem mokað hefur fé í rannsóknir og ræktunarvinnu Laxfiska Ehf þá er verið að skófla upp urriða í net á sama tíma og stangaveiðimenn eru nánast úthrópaðir ef þeir voga sér að stúta einum og einum urriða sem hleypur á snærið. Þetta minnir á vitleysuna neðar í sveitinni þar sem menn moka upp laxi í net, stórum sem smáum, á sama tíma og haldið er að stangaveiðimönnum að hlífa stórlaxi. Og ef þeir gera það ekki, þá er það þeim að kenna að stofnar stórlaxa séu á hverfanda hveli.

http://www.votnogveidi.is/